سه شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۷
 |  ۲۸/ آبان/ ۱۳۹۷ - ۶:۵۱
  |   نظرات: 6 نظر
451 بازدید

شهری که می تواند الگوی توسعه کشور باشد/ باز نشر گزارش دوم محمد مطلق از اوز در روزنامه ایران

محمد مطلق دبیر سرویس گزارش روزنامه ایران که به دعوت کمیسیون فرهنگی اجتماعی شورا، با همکاری مهندس هادی صدیقی ۱۴ و ۱۵ آبان به اوز آمده بود، ۲ گزارش از اوز در این روزنامه به چاپ رسانده است.
گزارش«اوز؛ پناهگاه آب» در شماره ۶۹۲۲در مورخه ۲۲ آبان،  در روزنامه ایران به چاپ رسید و گزارش « اینجا سوئیس نیست، اوز است/ شهری که می تواند الگوی توسعه کشور باشد» در شماره ۶۹۲۷ در تاریخ ۲۸ آبان به چاپ رسیده است، با هم باز نشر این گزارش را می خوانیم، گرچه  در این گزارش صفحه آرا می توانست از عکس های بهتری از اوز استفاده کرد.

این جا سوئیس نیست، اوز است/ شهری که می توان الگوی توسعه کشور باشد

محمد مطلق: وسط آمفی تئاتر «پروین اعتصامی» ایستاده‌ام و آن را با همه سالن‌های زیبایی که دیده‌ام مقایسه می‌کنم؛ سالن علوم پزشکی تهران، خانه فرهنگ سنندج، ارومیه، فرهنگسرای… پروین، در دل دانشگاه بین‌المللی پیام نور «اوز» زیباتر و گرمتر از همه سالن‌هایی است که دیده‌ام؛ آن هم درست ۴ روز پیش از آنکه یکسره در آتش بسوزد. خبر را که می‌شنوم غمگین می‌شوم اما با خودم می‌گویم چه غم که اوز عادت دارد دست به زانو بگیرد و بلند شود.

در سالن را هدایت‌الله نامی برایم باز می‌کند؛ نماینده منصور فقیهی‌نژاد، یکی از سازندگان اصلی دانشگاه و نماینده هیأت امنا و سایر خیرین. با او چرخی در دانشگاه بزرگ پیام نور می‌زنیم و من همچنان خیره به در و دیوار نگاه می‌کنم. سازه‌هایی به این زیبایی و بزرگی در بخش اوز لارستان فارس چه می‌کند؟ مجموعه فرهنگی هاشم بهروزی، خوابگاه اسفندنیا، مجموعه ورزشی محمدعلی صدیق، استادسرای شماره یک احمد هنری، استادسرای شماره دو همشهری‌های مقیم کویت، خوابگاه نامور، آزمایشگاه…

  اوز ۴ دانشگاه و ۳۶ مدرسه دارد که همه آنها را خیرین شهر ساخته‌اند اما فقط مراکز آموزشی اوز نیست که ساخته خیرین است، در این شهر هرچیزی که به چشم می‌آید، از خیابان و ساختمان‌ها و مراکز دولتی و آب انبار و ایستگاه تصفیه آب و موزه و کتابخانه و در و دیوار، ساخته شهروندان است. هدایت‌الله نامی این وضعیت را در یک جمله خلاصه می‌کند: «اگر در این شهر مشارکت مردمی وجود نداشت، اصلاً چیزی وجود نداشت.»

اما این شهر کوچک سنی‌نشین نه وابسته به کشاورزی است و نه صنعت، پس این همه سرمایه اجتماعی و مشارکت عمومی و این سطح از فرهنگ شهروندی از کجا می‌آید؟ من برای یافتن پاسخ این پرسش دو روز به اوز سفر کردم و به این نتیجه رسیدم که چنین سفری برای همه روزنامه‌نویسان، جامعه‌شناسان، نظریه‌پردازان توسعه، اقتصاددانان و سیاستمداران لازم است تا الگویی زنده از همه مفاهیم عالی توسعه یافتگی را از نزدیک لمس کنند. این شهر، تنها شهری است که به‌عنوان یک گزارش‌نویس، در آن با ناله و ناامیدی سر و کار نداشتم. اوز یکی از زنده‌ترین شهرهای ایران است.

اینجا سوئیس نیست ِا َوز است

نامی که هر ۵ فرزندش پزشک هستند، می‌گوید: «بچه‌های من همه شیرازند. دو دخترم متخصص زنان و زایمان، یکی متخصص قلب، یکی ارتوپدی و آخری هم دانشجوی پزشکی است. خودم به خاطر علاقه‌ای که به زادگاهم دارم، اینجا مانده‌ام. درکل شهر اوز در منطقه لارستان، از قدیم‌الایام به لحاظ فرهنگی پیشرو بوده. یادم می‌آید پیش از انقلاب که من رئیس دبیرستان بودم، ۷ نفر لیسانسه در شهر داشتیم و پیشرفت تحصیلی بچه‌های ما زبانزد بود.»

دانشگاه بزرگ پیام نور اوز در ۳۳ رشته دانشجو دارد اما به‌دلیل علاقه شخصی منصور فقیهی‌نژاد به فرهنگ و ادبیات، نام ساختمان اصلی را «ادبیات» گذاشته‌اند. ۱۰ هکتار زمین دانشگاه را فاروق ضیایی هدیه داده و آجر به آجر ۲۶ هزار متر زیربنای آن را خیرین ساخته‌اند. کمی به سمت جاده شهرستان خنج می‌رانیم و ابراهیم احمدی روزنامه‌نگار ساختمان‌های آموزشی دیگری را نشانم می‌دهد؛ دانشکده بهداشت با ۳هزار و ۵۰۰ متر زیربنا ساخته عبدالرزاق شرافت، هنرستان شبانه‌روزی رافعی که دانش‌آموخته‌های موفقی از آن بیرون آمده‌اند. بیمارستان درحال ساخت یوسف راهپیما و… هرطرف که نگاه می‌کنی آب انباری می‌بینی با گنبدی زیبا که در مسیر سیل و رودخانه فصلی ساخته شده و بر سردر هرکدام نام یک خیر. قدیمی‌ترین آب انبار اوز به‌نام «سلفی» ۷۰۰ سال قدمت دارد.

 

به شهر برمی‌گردیم و گشتی در خیابان‌ها می‌زنیم. تابلوها را یکی یکی می‌خوانم؛ سالن سرپوشیده ورزشی و زمین چمن میراحمدی، بیمارستان عبدالحمید امیدوار، هلال احمر رافعی، کانون فرهنگی راستگو… در یکی از خیابان‌ها چند مدرسه پهلو به پهلوی هم می‌بینم؛ مدرسه افسر، مدرسه امیری‌نژاد، دبستان دخترانه زمین پیمه، مدرسه حق‌شناس، مدرسه پسرانه احمدپور، مدرسه قادری‌نژاد و در یکی از خیابان‌ها دبستان دخترانه بدری که سال ساخت آن به ۱۳۰۷ برمی‌گردد و می‌گویند آن موقع، بیست و نهمین مدرسه ایران بوده. هرچند مسعود کراماتی شهردار اوز می‌گوید: «ما پیش از بدری هم مدرسه داشته‌ایم.»

ابراهیم احمدی ساختمان پاسگاه اوز را نشانم می‌دهد و می‌گوید: «اینجا مخروبه شده بود، مردم خجالت می‌کشیدند غریبه‌ای ساختمان پاسگاه را ببیند. چند وقت پیش جمع شدند و تعمیرش کردند.»

اوز از دانشگاه شروع می‌شود و به دانشگاه ختم می‌شود. آن طرف شهر سری می‌زنم به دانشگاه آزاد که خیر عمده‌ای نداشته و هر تکه‌اش را یک نفر ساخته. در همان ورودی ساختمان روی آسانسور نوشته‌اند خیریه حاج محمد عبدالله شمس. با محسن مهرآوران دانشجوی دکترای عمران و مدیر پژوهشی عمران دانشگاه و پروانه پدرام مسئول آموزش و معاون دانشگاه، گشتی در طبقات می‌زنیم و من مثل تمام ساعاتی که در این شهر بوده‌ام، تنها به تابلوها خیره می‌شوم؛ کتابخانه مولانا خیریه حاج ابراهیم کریما، سامانه سیمرغ که با آن می‌شود به همه منابع کتابخانه‌های کشور دسترسی داشت، خیریه فریده یزدانی، سالن اجتماعات سعدی خیریه حاج محمد امین کمالی که ۱۱۰ نفر ظرفیت دارد و بنا به خواست خیر باید مثل کتابخانه و سینمای دانشگاه درخدمت همه شهروندان باشد. سالن فردوسی خیریه عبدالقادر فقیهی و سینمای ۱۵۶ نفره دانشگاه هم با ۵ هزار تومان بلیت همه فیلم‌های روز را برای شهروندان نمایش می‌دهد.

بقیه تابلوها را بخوانید؛ سالن ویدئو کنفرانس خوارزمی خیریه حاج محمد کمالی، سالن کف تئاتر سه سو و یک سوی خیام نیشابوری خیریه محمدصدیق پیرزاد، تالار حافظ شیرازی خیریه حاج شیخ محمدرفیع فقیهی و… پروانه پدرام می‌گوید: «این دانشگاه در ۱۵ رشته و در دو مقطع کاردانی و کارشناسی دانشجو دارد و از آنجایی که اغلب دانشجویان بومی هستند، تلاش می‌کنیم دانشگاه فضایی باشد برای ادامه‌دار شدن کار خیر. از طرفی برای تقویت مفهوم مشارکت، در بیشتر برنامه‌ها از مردم کمک می‌گیریم و تلاش می‌کنیم دانشگاه پلی بین مردم و دانشجو باشد.»

پدرام سردبیر فصلنامه «باپیام دانش اوز» هم هست که متعلق به دانشگاه آزاد است. اوز علاوه بر این، سه نشریه و یک سایت خبری کاملاً به روز هم دارد و همین طور پایگاه خبری دانشگاه آزاد. اگر گذرتان به پمپ‌بنزین این شهر افتاد، کنار قفسه روغن و ضد یخ، آخرین شماره‌های نشریات اوز را هم می‌توانید ببینید و بخوانید. همچنین یک بشکه تهی نفت که به شکل کتابخانه درآمده با چند جلد کتاب.

اوز در سال ۱۳۲۸ و همزمان با یاسوج دارای بخشداری شده و در سال ۱۳۳۴ شهرداری اما از آن زمان تاکنون همچنان بخش مانده و به درجه شهرستان نرسیده و این تنها گله مردم شهر است. آنها می‌گویند اوز لااقل در این دولت، امید دارد که شهرستان شود. آنها مثل اکثر شهرهای سنی‌نشین ایران ۹۹ (۹۴) درصد به روحانی رأی داده‌اند و حالا گله دارند از اینکه وقتی داشته‌های‌شان بیش از برخی مراکز استان است، چرا نباید در جغرافیای سیاسی جایگاه بهتری داشته باشند؟

از مسعود کراماتی شهردار تنها(یکی از) مسئول بومی شهر می‌پرسم ریشه سرمایه اجتماعی و مشارکت مردمی اوز در چیست؟ می‌گوید: «اوز از نظر آب و هوا و کشاورزی و منابع طبیعی، شهرستان فقیری است و از همان ابتدا مردم ناچار بوده‌اند به فکر تجارت باشند. اوز جدید از دوره تیموریان سابقه دارد و آب انبارهایی از همان دوره هم به جا مانده. به هرحال در تمام این دوران‌های تاریخی مردم ناچار بوده‌اند روی پای خودشان بایستند. برای تأمین اقتصاد هم چاره‌ای جز تجارت نبوده، بویژه هندوستان و جدیدتر، بحرین و کشورهای حاشیه خلیج فارس. همین باعث می‌شده مردم، دنیا را ببینند و ذهن‌شان باز شود. از طرفی اغلب اوزی‌ها از قدیم سواد مکتبی داشته‌اند و همه حافظ و سعدی و مولانا می‌خواندند و به تحصیل و دانش علاقه زیادی نشان می‌دادند.»

اوزی‌ها از قدیم، در بندرعباس، کرمان، شیراز و یزد، پایگاه‌ها و تجارتخانه‌های بزرگی داشته‌اند و بعدها در دوره رونق آبادان، به این شهر روی آورده‌اند. آنها برای تجارت گاه تا تبریز هم پیش رفته‌اند و به همین نسبت آثار خیرشان هم در گوشه گوشه ایران پیداست. کراماتی می‌گوید: «کار خیر اینجا مختص اغنیا نیست. اگر به روستاها سر بزنید، گاه می‌بینید، کسی که ۷ تا نخل خرما داشته، حاصل یکی از نخل‌ها را وقف مسجد کرده یا حتی ریزتر شده و گفته یک نخل وقف روغن چراغ مسجد.»

وی درباره مشارکت عمومی می‌گوید: «اوز هیچ وقت حتی خان هم نداشته و مردم ناچار بوده‌اند خودشان جمع شوند و مثلاً برای شهر کلانتر انتخاب کنند. در دوره ناصرالدین شاه، خان لار برای مالیات به اوز فشار می‌آورده که عده‌ای جمع می‌شوند و به تهران می‌روند تا شهر تیول خواهر شاه شود و از زیر فشار خان لار بیرون بیاید. مردم اینجا عادت دارند خودشان دنبال کار خودشان بروند. الان هم مردم برای هرچیزی یک هیأت امنا دارند.»

به دفتر محمدحسین آتش فراز بخشدار اوز می‌روم و سؤالم را تکرار می‌کنم. او روحیه خیرین را این‌طور توصیف می‌کند: «اگر یکی از مسئولان استانی یا کشوری به اوز تشریف بیاورد، خود مردم برنامه‌ریزی می‌کنند و از پذیرایی گرفته تا هر برنامه دیگری را خودشان به عهده می‌گیرند و پیش می‌برند. جالب اینکه خیرین اوز تنها در یک زمینه فعال نیستند؛ از بهداشت گرفته تا ورزش و فرهنگ و هر حوزه دیگری آثار خیرشان دیده می‌شود. اینجا از روشنایی و آسفالت خیابان، تا هرچیز دیگری متعلق به مردم است. اوز یک الگوست. مردم اوز برای منافع عمومی ازهم سبقت می‌گیرند. اوز شهر خیرین مدرسه ساز است؛ نه تنها در اوز که در همه جای ایران خیرین اوز در مدرسه‌سازی پیشرو هستند. رئیس مجمع خیرین مدرسه ساز هرمزگان و فارس اهل اوزند. (شیخ عبدالقادر فقیهی) رئیس مجمع خیرین دبی بچه همین جاست و…»

اوز در سال ۹۵ عنوان دومین شهر کتابخوان کشور را پس از بوشهر به خود اختصاص داد و همین طور نخستین شهر خلاق در زمینه کتاب. اوز همچنین شهر دوستدار کودک هم هست و یکی از خیرین درحال ساخت کتابخانه‌ای به‌نام «مادر و کودک» تا خدماتی تخصصی در این زمینه ارائه دهد. همچنین موزه اوز که خانه محمدسعید سوداگر از تاجران بزرگ ۱۰۰ سال پیش است، در سال ۹۷ توانست برترین موزه خصوصی ایران شود. تمامی اشیای این موزه هدیه مردم است؛ از «کمه» یا الکی که با روده میش درسته می‌شده بگیرید تا اره سنگ و سنگ آسیاب و شال و قبای لباس محلی و هرچیز دیگری. در این موزه نسخه‌هایی از کیهان قدیم به یاد دکتر مصباح‌زاده متولد اوز، تحصیلکرده سوربن فرانسه و بنیانگذار مؤسسه کیهان هم می‌بینید. می‌گویند در موزه لوور فرانسه هم نمونه‌ای از سلاح‌های ساخته اوز قدیم وجود دارد.

از کنار پارک «حاج عبدلله مشفق» رد می‌شوم و به سمت مدرسه عالی «احمدیه» می‌روم. در این مدرسه طلاب تا مقطع کارشناسی  علوم دینی می‌خوانند. مدرسه‌ای وسیع و زیبا و خیرساز. شیخ سید احمد یگانه قلاتی مدرس این مدرسه دینی و رئیس «هیأت فتوای اهل سنت جنوب ایران» که شامل سه استان فارس، بوشهر و هرمزگان می‌شود می‌گوید: «۱۰ سال پیش این مدرسه توسط خیرین ساخته شد و درحال حاضر ۸۰ طلبه داریم. بعضی از طلاب ما همزمان در دانشگاه‌های دیگر هم درس می‌خوانند. همچنین برخی از تحصیلکرده‌های ما توانسته‌اند از مالزی یا سودان دکترا بگیرند.» شیخ نادر بیگدلی مدرس این مدرسه عامل اعتقاد به عمل خیر در اوز را باور عمیق به دین می‌داند: «تعامل مردم شهر زبانزد است و این سرمایه اجتماعی، هم ریشه دینی دارد و هم اینکه ما در طول تاریخ یاد گرفته‌ایم چشمداشتی به دولت‌ها نداشته باشیم و روی پای خودمان بایستیم.» شیخ محمد صالح انصاری رئیس مدرسه خیرساز «امام شافعی» هم همین اعتقاد را دارد. مدرسه‌ای که تا مقطع دیپلم و فوق دیپلم طلاب علوم دینی را آموزش می‌دهد:

«از ۵۰۰ سال قبل همه روستاهای ما دارای مکتبخانه بوده و مردم سواد قرآنی داشته‌اند. خیر و خیراتی که اینجا می‌بینید چیزی نیست که در اثر تبلیغات زمانه شکل گرفته باشد. اعتقاد به عمل خیر در خون مردم است.» شیخ انصاری دارالقرآن زیبایی را در محوطه مدرسه نشانم می‌دهد که خیریه یک پیرزن است: «این پیرزن که فرزندی هم نصیبش نشده، به خانه ما آمد و گفت ۱۰ سال هرچه کردم نتوانستم خواندن قرآن را یاد بگیرم، پولی جمع کرده‌ام و می‌خواهم همان ثواب را ببرم. من هم ساخت دارالقرآن را شروع کردم. بعد از مدتی برگشت و گفت می‌شود مقداری از پولم را برگردانی؟ گفتم چرا؟ گفت می‌خواهم چشمم را عمل کنم و پول ندارم. بنده خدا همه زندگی‌اش را بخشیده بود. گفتم چشمت با من. برایش از خیری پول گرفتم و حل شد.»

اوز تنها شهری است که در خیابان و بیابان آن خبری از زباله نیست. از دکتر مهران عسکری جامعه شناس سیاسی و رئیس شورای شهر اوز می‌پرسم انجمن‌های مردمی شهر چقدر فعالند و آیا می‌توانند به شکلی مدرن‌تر جایگزین خیرین نسل پیش باشند؟ می‌گوید: «در اوز از هر منظری که بخواهیم نگاه کنیم؛ چه دینی چه سیاسی یا اقلیمی و اقتصادی، موضوع مشارکت عمومی همیشه نمود داشته و امروز با وجود انجمن‌های مردم نهاد مثل انجمن دوستداران محیط زیست، سمت و سوی دیگری پیدا کرده و تبدیل به عصای دستی برای شورای شهر و شهرداری شده. این انجمن‌ها در جذب سرمایه‌های کوچک هم موفق عمل کرده‌اند اما برای جذب سرمایه‌های سنگین هنوز به حضور معتمدین نیاز داریم.»

در انجمن خیریه سلمان فارسی که ساختمان آن خیریه میراحمدی و زمینش خیریه جنیدی است، با صحنه عجیبی روبه‌رو می‌شوم؛ انباری پر از پوشینه یا پمپرز و تخت‌های مجهز بیمار و ویلچر و کپسول اکسیژن و… آجی مزرعی و سید حیدر هاشمی از مسئولان این خیریه برایم توضیح می‌دهند که در اوز هرکسی که بیماری در منزل داشته باشد برایش تخت و پوشینه می‌فرستند. یکسره باخودم کلنجار می‌روم و از خودم می‌پرسم این همه راست است؟ شب در میهمانسرای آتش‌نشانی می‌خوابم و صبح می‌بینم روی دیوار نوشته خیریه حاج غلامرضا جنگجو. با خودم می‌گویم راست است؛ اینجا سوئیس نیست، اوز است.

 

 

 

 

 

 

 

 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

6 Responses to “شهری که می تواند الگوی توسعه کشور باشد/ باز نشر گزارش دوم محمد مطلق از اوز در روزنامه ایران”

  1. همشهری وفادار گفت:

    گزارش گزارشگر روزنامه ایران در گزارشش از شهر اوز تصویری برکه ای در بالای صفحه اش منتشر کرده که مربوط به اوز نمیباشد این نوع برکه ها که دارای هواکش در دوسه طرف ان میباشد بیشتر در شهر یزد دیده میشود.
    گزارشگر روزنامه ایران در مورد اینکه اشاره نموده است اوز تنها شهری است که در زمان تهیه گزارش هیچگونه ناله ای از سوی مردم را ندیده و نشنیده است باید گفت که چون مردم در طی سالیان متمادی متوجه شده اند که ناله کردن دردی را دوا نمیکند به ناچار خودشان آستین ها را بالا زده اند و نیازهای ضروری شهرشان را که از دستشان برامده است تامین گرده اند . در گزارش روزنامه ایران باید به این مسئله اشاره میشد که ادارات اوز به روی مردم بومی اوز برای استخدام باز نیست و هرچه تلاش کرده اند با در بسته نواجه شده اند و جوانان تحصیلکرده بیکار زیادی دارد و از طرفی آرزوی دیرینه ۶۰ ال ۷۰ ساله اوز برای ارتقای شهرشان به جایی نرسیده است . اینها غم و درد مردم اوز میباشند که بر خلاف دیگران در بوق و کرنا نمیکنند. و مردم صبور و تحمل پدیر هستند.گزارش به گونه نوشته شده که مردم اوز در ناز و معمت بسر میبرند و از مشکلات مردم کمتر گفته شده است . اگر مردم خیر اوز امکاناتی برای شهر خود فراهم نموده اند از سرناچاری و کوتاه بودن دستشان به مقامهای ذیربط بوده که یا صدای مردم را نشنیده اند یا شنیده اند اما اقدامی انجام نداده اند . امید است این گزارش روزنامه ایران موجب شود اثرات مثبتی برای مردم اور داشته باشد.

  2. همشهری وفادار گفت:

    مردم اوز ساکن کشورهای عربی خلیج فارس برخلاف عده ای پول و ارزشان برای سرمایه گذاری و تامین امکانات رفاهی شهر و کشورشان بداخل ایران می آورند . بهمین جهت الگو قرار دادن اوز برای توسعه شاید نمونه ای خاص در ایران باشد و این نشانه دلبستگی مردم اوز به وطن و زادگاه خودشان میباشد.که متاسفانه کمتر به آن بها داده شده است

  3. دفتر خدمات نقشه برداری و مهندسی یو تی ام اوز گفت:

    عکسهایی که در مقاله روزنامه ایران استفاده شده اصلا مال اوز نیست ما چنین برکه هایی نداریم. مانند مناظره ریاست جمهوری سال ۹۲ که بجای عکس کوه دماوند عکس کوه فوجی ژاپن را گذاشته بودند

  4. شهروند. اوز گفت:

    به نظر میرسد چنانچه بیشاز. اندازه از خودیاری. وهمکاری. خیران ونیکوکاران برای مسولین وافراد غیر بومی منطقه. گفته شود خیال دولت ومسولین استلن. ومنطقه ازکمک کردن به. اوز. راحت. میشود. درحالیکه. اوز ازنظر. زیر ساخت های شهری. وجاده. وفضای سبز دارای. کمبودهای. بسیاری. است

  5. کارمند. بومی گفت:

    به نظر بنده که. دراوز زندگی میکنم وسایر شهرها. وامکانات منطقه را روزانه میبینم با توجه به سابقه. وفرهنگ. وتمدن. اوز ما درحال حاضر ازبسیاری جهات کمبود. داریم ادارات مورد نیاز مردم مانند. دادگاه. ثبت. اسناد. واملاک. دفتر. خدمات. پلیس ۱۰. و……..در اوز وجود. ندارد. بیمارستان با سابقه. اوز. دچار کمبود متخصص وتجهیزات. است.ومردم برای. کارهای. اداری. وثبتی. وبیمارستانی خود. به. لار. وگراش. میروند ما از مسولین برای. مطالبات خود. باید. باجدیت. پیگیری. واقدام. نماییم. ضمن. اینکهما بیشستر. امکاناتی که. داریبم. از همت. بلند. وسخاوت. خیران. ونیکوکاران داشته ایم

  6. همشهری .. گفت:

    خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است .
    کارم از گریه گدشته است از آن میخندم.
    گزارش روزنامه ایران در مورد اوز مصداق همین بیت شعر فوق میباشد و یا میگویند طرف به صورت خودش سیلی میزد تا صورتش سرخ نگه دارد. شهر اوز در این چهل سال
    مانند بسیاری از شهرهای مجاور و منطقه میتوانست با کمک دولت بسیار بیشتر پیشرفت کند اما متاسفانه اقدامی صورت نگرفت و همین کارهای صورت گرفته توسط مردم بخاطر تعلق خاطر و دلبستگی مردم به زادگاهشان بوده است.مردم انتطار بسیار بیشتری از دولت و مقامات استان برای توجه بیشتر به شهر اوز دارند از جمله :
    – ارتقای اوز از بخش به شهر
    – در زمینه بکارگیری نیروهای بومی در ادارات شهرشان.
    – تاسیس ادارات بهداشت
    – تاسیس دادگاه
    – تاسیس اداره ثبت
    – تاسیس پلیس + ۱۰
    – تامین پزشکان‌متخصص برای ببمارستان امیدوار.
    – توجه بیشتر به زیرساخت های شهری.
    – توسعه راههای منطقه و دوبانده کردن آنها

نظر سنجی
Sorry, there are no polls available at the moment.
آخرین نظرات
  • دکتر مبشری اگه بتونه مثل دکتر عرفانی در عرض شش سال شش تا رشته راه بندازه و فاز دوم دانشکده رو بسازه با دانشجوها اونقد خوب باشه که برای رفتنش دست به اعتراض بزنن اونوقت میش...
    در مطلب: دکتر عبدالله مبشری به عنوان سرپرست جدید دانشکده بهداشت اوز معرفی شد
  • سلام چرا از اعتراض دانشجویان این دانشکده به رییس دانشکده علوم پزشکی لارستان نگفتید ؟؟...
    در مطلب: دکتر عبدالله مبشری به عنوان سرپرست جدید دانشکده بهداشت اوز معرفی شد
  • اقای. دکتر. مبشری انسانی. با تجربه. وکار بلد. ومردمی. است. مسولین. در اوز. باید. با ایشان. همکاری. نمایند فردی. خدمتگذار. است...
    در مطلب: دکتر عبدالله مبشری به عنوان سرپرست جدید دانشکده بهداشت اوز معرفی شد
  • با سپاس از جناب. هنری. در اوز. به خاطر. ابنکه. مطالبات اجتماعی. ومهم. مردم. بر اورده. نمی شود. مزدم. وجوانان. در گروهای. مجازی. خیلی. فعال هستند. تا نظر. ودرخواستهای. خود...
    اوزی. از شیراز در مطلب: پیامد و آسیب های گروه‌های مجازی
  • بسیار خوب. امبدواریم. از تجارب دکتر مبشری برای پبشرفت. وافزایش. رسته های. تحصیلی. استفاده. نماییم. برادر ایشان. دربیمارستان. اوز. سالها. در خدمت. بیمارستان. بودند. ومردم....
    اوزی. کارمند در مطلب: دکتر عبدالله مبشری به عنوان سرپرست جدید دانشکده بهداشت اوز معرفی شد
  • بسیار درست ودقیق من خودم شخصا بارها دیدم که به خاطر همین گروه های مجازی و یک دندگی مدیر کار به جاهای باریک وشکایت کشیده ویا حتی در برخی از موارد سو استفاده شده...
    محسن محسنی پور در مطلب: پیامد و آسیب های گروه‌های مجازی
  • بله خیلی هم خوب...
    در مطلب: بازدید فعالین اجتماعی و فرهنگی «ده نو چاورز» از اماکن فرهنگی اوز
  • فکر نکنم با اولین نامه که نماینده بزند میگن بخاطر کمبود جمعیت هست و بعدش باید آشنا داشته باشیم و لاری ها بزارند و گرنه نمیشه ....
    حقیت در مطلب: مراسم ارتقای بخش بمپور به شهرستان برگزار شد
  • چاهورز یکی از بخش های شهرستان لامرد هست...
    محمدرضا در مطلب: بازدید فعالین اجتماعی و فرهنگی «ده نو چاورز» از اماکن فرهنگی اوز
  • آقای صدیقی به نحو احسنت این متن را نوشته بودید سپاسگزار...
    setayesh در مطلب: سیندرلایی از شهر اوز