محمد رفیع ضیایی ؛ بزرگ مردتاريخ عرصه هنري

نوشاده نوشادي:
“نه حاضرم دیگران را به زحمت بیندازم و نه خود را در حد تکریم و تجلیل می دانم و پیشنهاد می کنم از هزینه های تجلیل من در سایر امور فرهنگی استفاده شود.”                   

   سخنان بالا معرف محمد رفيع ضيايي؛ شخصیتی است که پرورش یافته جامعه ی هنری است. جامعه ای که افتادگی و خلوص را برای رهروانش به ارمغان می آورد. آنان که در جامعه ی ورزشی و فرهنگی رشد می کنند نه به خاطر قدرت بدنی و نه برای حرکات نرم دستان هنر مندانشان است که مورد ستایش مردم قرار می گیرند بلکه پایبندی به اخلاقیات و منش والای آنان است که به هنرمندان و ورزشکاران جایگاه ویژه می دهد.
جامعه ی فرهنگی ما نیاز دارد این سخنان بزرگ مرد تاریخ عرصه هنری مان را در قاب رنگی قرار دهد تا دیگر فرهنگیان ما جایگاه حقیقی خود را باز یابند.
وقتی دانشجو یی را دیدم که در اتوبوس جای مادرم نشسته بود که کنار پنجره قرار داشت و حاضر نبود با وجود اینکه بلیط را نشانش می دادیم بلند شود و راننده را که می شناخت صدا میزد شاید به طریقی بتواند جای بهتر را بگیرد  در حالی که انگشتش لای کتاب قطور دانشگاهی بود! نه به جایگاه مادرم که به جایگاه اشتباه دانشجویانمان افسوس خوردم. وقتی دانشجویانی را دیدم که مترصد کوچک ترین فرصتی بودند غیر نوبت قبل از بچه ی تب دارم وارد مطب شوند نه برای آن لحضات سخت که از جامعه ی فرهنگی ام دلم به درد آمد.
پس اینک اشک ما نه برای پر کشیدن زود هنگام هنر آفرینمان به سوی معبود است که جاری می شود، بلکه برای جایگاه نا مناسبی است که برخی فرهنگیان ما برای جامعه  خود ساخته اند !