محمد رفیع ضیایی؛ نویسنده و استاد فروتن کاریکاتور

ابراهیم احمدی : اول صبح روز سوم تیر که در محل کار حاضرشدم یکی از همکاران خبر درگذشت نویسنده و کاریکاتوریست بزرگ کشور؛ محمد رفیع ضیایی را داد. خبری تلخ که برایم قابل باور نبود، با برادرزاده اش تماس گرفتم، متاسفانه خبر را تایید کرد و گفتند مراسم ختم پس ازخاکسپاری(عصر شنبه ۵ تیر) در یکی از مساجد شهر برگزارخواهد شد.

شادروان محمد رفیع ضیایی متولد اوز و ساکن تهران بود. انسانی با استعداد و با پشتکار بود که علیرغم تحمل دشواری های متعدد، آثار  فرهنگی به ویژه کتاب ها و کاریکاتورهایش در سطح ملی و بین المللی مطرح  شد و بسیاری از کارتونیست های معروف کشور، خود را شاگرد محمدرفیع ضیایی می دانند. معمولا ایام نوروز به اتفاق خانواده  با اتوبوس آرام و بی سروصدا به اوز می آمدند و پایان تعطیلات نیز بی سروصدا با اتوبوس به تهران برمی گشتند. علاقة چندانی به حضور درمجامع نداشتندو علیرغم آن که برای کودکان می نوشتند اما کودکان و نوجوانان شهر و منطقه شناخت کافی از وی ندارند.

می گویند ما ایرانی ها مرده پرستیم و بعد از فوت آدم ها به یاد آن ها می افتیم. اما درمورد شادروان ضیایی شاید این مورد چندان مصداق نداشته باشد زیرا مرحوم خود آن قدر فروتن بودند که راضی به تکریم و بزرگداشت خود و ایجاد زحمت برای دیگرا ن نبودند.

در برنامه های سال گذشته که به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی با مشارکت کتابخانه های: عمومی اندیشه،  حاجیه صفیه خضری، بانو وکودک ونوجوان عصر اوز و کودکستان کرانی برگزار شد علاوه بر خرید ۵ سری از مجموعه کتاب های مرحوم ضیایی و توزیع رایگان آن ها بین شهروندان، برنامه تجلیل و بزرگداشت از محمد رفیع ضیایی به عنوان نویسنده را در برنامة هفته کتاب و کتابخوانی گنجاندیم اما علیرغم تماس و پیگیری های متعدد با شخص مرحوم، اعضای خانواده و حتی مدیر انتشارات چرخ و فلک به عنوان ناشر کتاب هایشان، موفق به جلب رضایت آقای ضیایی برای برگزاری مراسم بزرگداشت و تجلیل نشدیم. مرحوم ضیایی درپاسخ اصرار من گفتند: نه حاضرم دیگران را به زحمت بیاندازم و نه خود را درحد تکریم وتجلیل می دانم و  پیشنهاد می کنم از هزینه های تجلیل من در سایر امور فرهنگی استفاده کنید. ما نیز مجبور شدیم به تهیه و توزیع کتاب هایش اکتفا کنیم.

پس ازصدور پروانة انتشار نشریه پیام اوز برای دریافت آثار شادروان و سایر اعضای خانواده  برای چاپ در نشریه تماس گرفتم و موارد زیادی از جمله عدم اطلاع کافی آنان از شرایط منطقه مطرح شد و پاسخ به درخواستم را موکول به بررسی بیشتر کردند. چند روز قبل مجددا برای پیگیری موضوع با منزل تماس گرفتم و مرحوم حضور نداشتند.  موضوع را با  همسرشان خانم نسرین انصافی همسرکه ایشان نیز از دست اندرکاران امور فرهنگی هستند، مطرح کردم و خواستار ارسال آثار اعضای خانواده برای نشریه شدم. مقررشد مجددا موضوع را در زمان حضور شادروان ضیایی در منزل پیگیری کنم که متاسفانه عمر مرحوم ضیایی مجال نداد اما همچنان امیدواریم که مردم منطقه و مخاطبین  نشریة پیام اوز از آثارگرانبهای  این خانوادة فرهنگی اوزی محروم نمانند.

یادش گرامی و راهش پررهرو باد.