گرامیداشت تائب اوزی؛ پاسداشت هویت فرهنگی در سیمای شهر اوز

احمد قاضی‌زاده: در گذر تاریخ پرشکوه این دیار، نام‌ها و یادهایی بر دل خاک جاودان شده‌اند که هر یک چراغی در راه فرهنگ و اندیشه‌اند. یکی از این نام‌های ارجمند، تائب اوزی است؛ شاعر، عارف و اندیشمندی که کلامش از ژرفای ایمان، عشق و خرد بر می‌خواست و جان مردمان جنوب را به نور معرفت می‌آراست. ایشان سزاوار تکریم و پاسداشتی شایسته است.

در طراحی فضاهای شهری، به‌ویژه آن‌گاه که نام بزرگان فرهنگ و ادب بر پیشانی شهر می‌درخشد، باید میان فرم و معنا پیوندی هنرمندانه برقرار شود. میدان تائب اوزی باید نماد تجسم اندیشه، قلم و معرفت باشد، نه صرفاً تندیسی بی‌ارتباط با روح آن بزرگ‌مرد.

هرچند انتخاب تندیس کبوتر به‌عنوان نماد میدان، یادآور صلح و صفاست، اما از منظر فرهنگی و هنری، تناسب لازم میان این تندیس و شخصیت تائب اوزی برقرار نیست و هویت علمی، ادبی و معنوی ایشان را بازتاب نمی‌دهد.

بنابراین پیشنهاد می‌شود شهرداری و شورای محترم اسلامی شهر اوز، با همراهی هنرمندان، پژوهشگران و دوستداران فرهنگ بومی، بازنگری هنرمندانه‌ای در نماد این میدان انجام دهند. طرحی درخور مقام آن شاعر فرهیخته برگزیده شود؛ طرحی که شاید در قالب کتابی گشوده، قلمی استوار، یا لوحی مزین به ابیاتی از اشعار او باشد. چنین نمادی رهگذران را به تفکر و تأمل فراخوانده و روح فرهنگ و ادب را در فضای عمومی متجلی می‌سازد.

 بازآفرینی نماد میدان تائب اوزی، تنها یک اصلاح هنری نیست؛ بلکه بیانی است از خودآگاهی فرهنگی، غرور ملی و گامی در جهت بازگرداندن شأن فرهنگی و ملی شهر اوز؛ شهری که ریشه در خاک ایران دارد و شاخه در آسمان اندیشه.

فرهیختگان این دیار باور دارند که حرمت نام‌ها، حرمت اندیشه‌هاست.

 اگر تائب را گرامی می‌داریم، باید او را آن‌گونه معرفی کنیم که بود: مردی از جنس فکر، شعر و ایمان. بیایید این میدان را دوباره معنا کنیم؛ نه فقط با تندیسی تازه، بلکه با احیای احترام به ریشه‌های فرهنگی‌مان.

پیشاپیش از حُسن توجه، همراهی و درایت فرهنگی مدیران شهری و مهندسان شهرداری محترم سپاسگزارم و امید دارم در آینده‌ای نزدیک شاهد شکل‌گیری نمادی درخور شأن تائب اوزی و فرهنگ این دیار باشیم.

        احمد قاضی‌زاده

       ۱۰ اسفندماه ۱۴۰۳