افزایش قطع برق؛ قصه تلخ عقب گرد در دمای ۵۰ درجه

ابراهیم احمدی: ساعت از ۹:۳۰ صبح می‌گذرد اما برق شهر که ساعت ۸ قطع شده بود، وصل نمی‌شود. یکی از مشتریان تلفن می‌زند و خواستار پاسخ به پرسشش است، وقتی می‌گویم هنوز برق وصل نشده عصبانی می‌شود و می‌گوید شما گفتی بعد از ۹:۳۰ تماس بگیر که برق وصل می‌شود. پاسخ می‌دهم هنوز وصل نشده و برای این که قانع شود بهش قول می‌دهم به محض وصل شدن برق و دسترسی به اطلاعات لازم، خودم تماس می‌گیرم و جواب می‌دهم.

 از همکاران می‌پرسم به نظرتان چرا پس از یک و نیم ساعت خاموشی برق وصل نمی شود؟ یکی از آنان پاسخ می‌دهد شاید بازه خاموشی به ۲ ساعت افزایش پیدا کرده است. پاسخش برایم قابل قبول نیست و جواب می‌دهم همین چند روز پیش بود که دکتر بروجردی نماینده محترم مجلس حوزه انتخابیه در مجلس خطاب به وزیر نیرو به قطع یک ساعت و نیم برق معترض شد و خواستار آن شده بود یا “در مناطق لارستان،خنج، گراش، اوز و جویم قطع برق را متوقف کنید یا زمان آن را درشب قرار دهید که مردم بتوانند تحمل کنند.” بالاخره برق در ساعت ۱۰ و پس از ۲ ساعت خاموشی وصل شد. به قول خود وفا کردم و پس از روشن شدن کامپیوتر و دسترسی به اطلاعات مورد نیاز مشتری به وی پاسخ دادم.

مدتی نگذشته بود که در کانال روابط عمومی اداره برق شهرستان اعلام شد: ” متاسفانه تا اطلاع ثانوی مدت هر نوبت خاموشی ها از یک ساعت ونیم به ۲ ساعت افزایش داده‌اند”. با استفاده از فعل” داده‌اند” ظاهرا اداره برق یا حداقل روابط عمومی از خود سلب مسئولیت کرده و دیگران را در این تصمیم گیری مقصر دانسته‌اند. اما نفس کار تفاوتی نمی کند ازاین به بعد شهروندان مجبورند در بلاتکلیفی بمانند، روزانه ۲ یا ۳ نوبت خاموشی ۲ ساعته را باید در گرمای حدود ۵۰ درجه متحمل شوند، کار و کاسبی بیش از گذشته از رونق بیفتد، وسایل برقی متحمل خسارت شود یا خدای نکرده آتش سوزی رخ دهد، این در حالی است که هیج مسئولی نه تنهابرای تذکر نماینده مجلس هم  بهایی قائل نشده بلکه مدت هر نوبت خاموشی در اوج گرما افزایش می‌دهند، البته نمایندگان مجلس می توانند از وظایف نظارتی خود استفاده کنند و حداقل نسبت به استیضاح وزیر مربوطه اقدام کنند اما گویا فعلا سکوت را ترجیح داده‎اند یا می دانند اوضاع آن قدر نابسامان است  که تعویض وزیر کارساز نیست، اما حداقل می توانند در این باره روشنگری کنند.

ناخودآگاه به یاد سالی که در آن هستیم افتادم، سال ۱۴۰۴؛ سالی که افق چشم انداز ۲۰ ساله در آن طراحی شده است که باید در این سال” ایران کشوری توسعه یافته با جایگاه اول  اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه با هویت اسلامی و انقلابی، الهام بخش در جهان اسلام و با تعامل سازنده و موثر در روابط بین الملل باشد.” اما چگونه می‌توان ادعای توسعه یافتگی داشت وقتی در ابتدایی ترین زیر ساخت یعنی تامین برق و آب پایدار عقب گرد داریم. سند چشم انداز از” الهام بخشی در جهان اسلام” سخن می گوید اما کدام کشور از وضعیتی الهام می گیرد که شهروندانش در قرن ۲۱ مجبورند زندگی اشان را با جدول خاموشی(متغیر و نامعتبر) تنظیم کنند. این که چقدر از این چشم انداز دور هستیم بماند، اما حداقل در شان مردم کشور و منطقه نیست که این همه کمبود(ناترازی) در برق، آب، گاز و…. را تحمل کنند. 

برای کمبود برق روایت های مختلفی مطرح است. اگر از روایت مصرف ناصحیح و استفاده غیر مجاز برق بگذریم و روایت ریاست محترم جمهور مبنی بر این که این مشکلات از دوره‌های گذشته به دولت چهاردهم به ارث رسیده را بپذیریم، این موضوع مشکلی را حل نمی کند. زیرا ریاست محترم جمهور قبل از  رسیدن به ریاست دولت، چندین دوره عضو مجلس شورای اسلامی بوده اند و از مشکلات اطلاع داشته‌اند. ضمن این که نمایندگان مجلس می‌توانستند از وظایف نظارتی خود در آن دوره ها برای برخورد با مسئولانی که موجبات این ناترازی شده‌اند استفاده کنند تا به این وضعیت مبتلا نشویم.

اکنون زمان آن رسیده که ریاست محترم جمهور، وزیر نیرو و سایر اعضای دولت چهاردهم به روشنی فرآیند تحقق این سخنان ریاست جمهوری که می گویند: “باید آینده‌ای بهتر برای فرزندان ایران بسازیم زیرا ما خدمتگزار مردم هستیم و خواهیم بود، نه آقای بالای سر مردم. “را تبیین کنند. زیرا دوره شعار درمانی به سر آمده و مردم می خواهند تحقق سخنان و دیدگاه‌ها را در عمل ببینند. مردم با استفاده از یک جستجوی ساده می توانند به تفاوت رفاه اجتماعی در کشور و مقایسه آن با کشورهای منطقه آشنا شوند اما مردم به حداقل ها راضی‌اند که از آن هم دریغ می شود. مردم درخواست بزرگی ندارند، آن‌ها نمی‌خواهند با کشورهای پیشرفته مقایسه شوند، فقط می خواهند در گرمای طاقت فرسای ۵۰ درجه، ۱۲۰ دقیقه در شبانه روز بدون برق نمانند. می‌خواهند وقتی نماینده‌شان اعتراض می‌کنند، اوضاع بدتر نشود. می‌خواهند منزلتشان حفظ شود. آیا این خواسته زیادی است؟