لطفا زیر میز نزنید

امیررضارضایی*: گاهی وقت‌ها، خود را خارج از این شهر تصور می کنم که به دنبال مکانی به اسم اوز برای آرامش، زندگی و کسب و کار و سرمایه گذاری می گردم..

اما به فضای مجازی این شهر، که جهت تحقیق ورود پیدا می کنم، شهری بر روی دیدگانم گشوده می شود، پر از مشکلات و‌درد و غم و اندوه و با آدمهایی شمشیر از رو بسته که در جدالی فرسایشی و مخرب ، همدیگر را مقصر شرایط موجود می دانند..

 در فضای مجازی این شهر، نه تنها رغبتی برای سرمایه گذاری و زندگی در این شهرنمی بینم، بلکه جهنمی در ذهنم ترسیم می کنند که ورودش، جز پشیمانی، عایدی ندارد..

ما با داشته های خود چه کرده ایم؟

ما با فضای مجازی درون شهری، چه بلایی ناخواسته و یا خواسته و از روی عمد، بر سر واژه ای بنام ( انگیزه ) برای آبادانی و توسعه این شهر و‌شهرستان درآورده ایم؟

 ما چه آن آشنای بیرون و چه غریبه ای از بیرون، چگونه قربانی کرده ایم واژگانی چون ( توسعه) و (آبادانی) برای این شهر و شهرستان را؟؟

چه بر سر واژه ارزشمند (انتقاد همراه با راهکار) با واژه مخرب  ( تخریب)  درآورده ایم که همه را در یک ظرف قرار داده و همه را یکجا، بعنوان تخریبگر نام می بریم؟ بطوری که منتقد مصلحی که با ما و با گروه ما و با اهداف تشکیلات ما، موافق نباشد، چنان با برچسب (تخریبگر) نوازشش می کنیم که دیگر صدایی از مصلحان اجتماعی و‌رسانه ای، بلند نشود تا بی تفاوتی به نسبت احوالات جامعه، به اوج خود برسد..

شامگاه شنبه هشتم مهرماه ۱۴۰۲، در محل سالن امپراطور اوز، محفلی وحدت خواه برگزار شد که صدای سوز و درد و التماس از متولی این همایش ارزشمند، از وجود گسترده اختلافات فرسایشی گروهها،  بلند شده بود تا همگان را برای دست برداشتن از این اختلافات دعوت کند…

بنده حضور نداشتم،  اما با بررسی سخنان عبدالقادر فقیهی ، متولی این همایش وحدتخواه،  ارزشی و‌ گرانقدر، مصداقی یافتم بر بحرانی بودن شرایط اجتماعی شهر اوز و بازار داغ مخرب ها، که چنان در این شهر، به اوج و‌گرمی رسیده است که باید بر حالمان گریست که از گرمای آن در حال خفه شدن هستیم….

 و این را در سخنان عبدالقادر فقیهی ، متولی این همایش، می تواند نمونه ای بارز و روشن، از حرفهای درونی و دل نگران  سایر خیرین این شهر نیز باشد که تا به کی، باید امثال این خادمین اجتماعی،  هم بسازند و آباد کنند و هم در آتش اختلافات درون شهری، که باعث فرصت سوزی های کلانی برای شهر و شهرستان شده است، از درون بسوزند و برای رسیدن به وحدت گروهها، التماس کنند؟

شامگاه شنبه شب و در این همایش ارزشمند، همه گروهها بودند و همه بر سر میزی بنام دگرپذیری، پذیرش و  قبول همدیگر حضور داشتند…

همه در ظاهر، برای یک همدلی در فرداها، آمده بودند‌..

اما آیا در فرداها، قدرت نگه داشتن این میز را داریم..؟

آیا  اصطلاح (زیر میز زدن)  که بارها و بارها، چه در سطح کلان این کشور، که شعار وحدت خواهی گروههای سیاسی آن، گوش فلک را کر کرده ولی خالی از مغز و عمل است، و چه در سطح این شهر، که بارها و‌بارها، به شعار از دل گروهها ،  بیرون فرستاده شده ولی در عمل شاهد آن نشدیم، تکرار نمی شود؟…

(زیر میز زدنها)، می تواند حاصل نگاه انحصارگر گروهها شود..

می تواند حاصل پشت پرده حذف همدیگر و حذف گروهها و انجمن ها و دسته ها، در بازی سرنوشت این شهر باشد…

( زیر میز زدن) می تواند حاصل عدم قبول حضور تمام افکار و اندیشه ها و‌ احزاب، در تعیین سرنوشت این شهرستان باشد…

(زیر میز زدن ) می تواند حاصل حذف مخالف مودب و منتقد خیرخواه و اندیشه های متفاوت نیز باشد..

زیرا که هر اندیشه ای را ، هواداری شامل است ..

و یا می تواند در عدم حضور اشخاص تاثیرگذار و یا مدیران گروههای مجازی، در تشکیلاتی باشد که این عدم حضور، آغازی برای شعله ور کردن آتش درونی فضای مجازی و آتش انداختن، در این شهر شود…

در شامگاه شنبه هشتم مهرماه، در محل سالن امپراطور اوز، این میز همدلی برای وحدت و اتحاد  تمام تشکلها، توسط اندیشه ای خیرخواه، پهن شد، اما ضمانت) زیر میز نزدنش) با کیست؟

به یقین به عهده تمام مدیران گروهها، انجمن ها و تشکلهایی است که در این شهر، مدعی فعالیتند و باید در حفظ این میز تلاش کنند…

*خبرنگار مردمی و رسانه شهرستان اوز