همراه با طبیعت

در ادامه مطلب “دوستی با طبیعت حق کودکان است” که در سایت اوز امروز، تاریخ ۱۴۰۰/۷/۲۱ منتشر شد، در این قسمت به تاثیر متقابل انسان و محیط زیست می پردازیم:

طبیعت از راه های مختلف بر روان و زندگی انسان تاثیر می گذارد:

• تلطیف روان و عواطف: اشخاصی که با عناصر طبیعی سر و کار دارند و یا به نوعی کارشان از کودکی در کنار طبیعت بوده است، دارای روحیه و روانی سالم، پاک و عواطفی ناب تر هستند.

• بالا بردن دقت: برای کشف رموز طبیعت باید دقیق بود و این موشکافی به طور ناخودآگاه میل برای کشف اسرار طبیعت را برانگیخته می کند. این دقت رفته رفته در تمام ارکان زندگی روزمره نیز رسوخ می کند و نتیجه ی آن سرسری نگرفتن امور زندگی، رفتار و رابطه های اجتماعی است.

• آشنایی با ظرافت ها و زیبایی ها: طبیعت بسیار ظریف طراحی شده است و هرچه در عمق آن پیش می رویم به عمق این ظرافت بیشتر پی می بریم. اشکال هندسی زیبا و ظریف و طبیعی، الهام بخش بسیاری از مصنوعات ساخته ی دست بشر هستند.

• تولید خلاقیت: آشنایی با طبیعت و محیط زیست اطراف کمک شایانی در بروز خلاقیت در کودکان می کند. بهره گیری از اشکال طبیعی، استفاده از الگوهای زنده برای بهبود زندگی بشری یکی از نمودهای این خلاقیت است. افزون بر آن، این بروز خلاقیت در لحظه لحظه ی زندگی روزمره، خود را نشان می دهد و منجر به بالا رفتن کیفیت زندگی می شود.

• آرامش روانی: همراهی با طبیعت و شناخت آن موجب آرامش درونی و در نتیجه سلامت جسمانی در افرادی می شود که به نوعی درگیر این شناخت هستند. با داشتن آرامش در ارتباط های خانوادگی و اجتماعی می توانیم بهتر و تواناتر ظاهر شویم و بر مشکلات زندگی بهتر فائق آییم.

• افزایش وسعت دیدگاه: مهمترین راهی که طبیعت می تواند بر روی زندگی ما اثر گذارد، افزایش وسعت دیدگاه ما نسبت به جهان و زندگی است. کسانی که به مطالعه و شناخت طبیعت می پردازند، روز به روز با وسعت بی انتهای آن بیشتر آشنا می شوند و همگام با این شناخت، دیدگاه شان نسبت به زندگی، اجتماع و مسایل روزمره ی اطراف شان وسیع تر می شود. همچنین شناخت و نزدیکی با طبیعت، انسان ها را شکیبا، بلند همت و سخت کوش بار می آورد که این ویژگی ها بی تردید از جمله ویژگی های مناسب هر فردی هستند.

شناخت، رکن اصلی هر سیستم آموزشی و رشد شناختی یکی از جنبه های مهم و موثر در مسیر رشد همه جانبه کودکان خردسال است. شناخت وسیع و مناسب از طبیعت نیز مانند بسیاری از مفاهیم ادراکی از دوران کودکی در ما شکل می گیرد و می تواند تاثیرات شگرفی را در بزرگسالی ما به جای بگذارد. برای رسیدن به چنین شناختی قبل از هر چیز باید فضای شناخت را در بستری مناسب برای کودکان آماده کرد تا شناخت به آرامی و نرمی در روان کودک نهادینه شود.

همراهی با کودک برای حضور در مناطق طبیعی، تماس نزدیک با طبیعت و لمس موجودات زنده  خود به خود موجب تحریک کنجکاوی کودک و تقویت پرسشگری در او می شود.

با معرفی زیستگاه های مختلف جانوران به ویژه جاندارانی مانند حشرات که کمتر دیده می شوند، ما سرنخ را به دست خود کودکان می سپاریم و از آن پس کودکان که در ذات خود به دنبال مکاشفه و رمزگشایی هستند، به دنبال کشف راز زندگی موجودات زنده و سایر عوامل طبیعی خواهند رفت و در این راه نکات بسیاری را خواهند آموخت.

 ایجاد فضای طبیعی در محیط زندگی روزمره حتی اگر هزینه و زمان زیادی برای آن صرف کنیم دستاورد غیر منتظره ای را به بار می آورد. حضور عوامل و عناصر طبیعی در محیط زندگی تأثیر عمیقی در روحیه و روابط اجتماعی افراد می تواند داشته باشد. قرار دادن گلدان های طبیعی در گوشه ای از اتاق به ایجاد روحیه ی خلاقیت، همکاری و سازندگی در کودکان کمک شایانی می کند.

اگر به کودکی گفته شود که نباید زباله ی خود را در طبیعت رها کند و یا از آلاینده های محیط زیست استفاده کند، ممکن است تنها این عمل را از روی اجبار یا آموزش فرا گیرد، ولی با شناخت کامل محیط زیست و طبیعت پیرامون، این کار را نه از روی ترس و اجبار که از روی شوق انجام خواهد داد.

 روان کودکان پاک و بی آلایش است و هر آنچه که ما به آنها می آموزیم تا آخرین روز زندگی در ذهن آن ها می ماند. پس چه بهتر که با فراهم آوردن زمینه های شناخت طبیعت و محیط زیست اطراف مان، آینده ای روشنی را برایشان رقم بزنیم.

ادامه دارد…