نوای اهورایی/ شعری از سیلوانا سلمانپور تقدیم به استاد شجریان

در سفری که ۲۴ سال قبل (سال ۷۵) خسرو آواز ایران؛ استاد شجریان به امارات داشته ‎اند، خانم سیلوانا سلمانپور از اهالی فرهنگ و هنر و شاعر پرآوازه اوزی، شعر زیر را به استاد شجریان تقدیم کرده اند و استاد شجریان نیز با بزرگواری دفتر ایشان را امضا کرده اند.

این شعر در  دومین کتاب منتشر شده از خانم سلمانپور به نام «نبض برگ» به چاپ رسیده است. 

ضمن عرض تسلیت به تمامی فرهنگ‌دوستان و علاقه مندان به استاد شجریان که در حقیقت نماد فرهنگ ایرانیان بودند، این شعر را با هم مرور می کنیم.  

نوای اهورایی 

با فراز و اوج آوازت 

پر کشیدم تا ستاره

تا شکوه بارگاه عشق

گاه بر امواج آوایت نشسته 

گاه تا ژرفای بی خویشی 

                      شنا کردم 

با خود و بی خود ز خود 

                              رفتم 

مجلس پرویز را در پنجه های باربد

                                           دیدم 

او نکیسا بود یا روح نکیسا 

کاین چنین در محفل تاریخ 

                    می چرخید؟ 

چنگ در چنگ نکیسا 

محو در آوای روح بارید 

در آسمان سرزمین ِ پیرِ خود

                                 گشتم 

شهرها را جستجو کردم   

در هوای خانه های سنگی اجداد خود

                              خود را رها کردم 

کاش می شد این همه روح گرامی را 

                                     نوازش کرد 

کاش می دیدی که با پیشینیانِ خود

                                     چها کردم 

در سفالین جامها 

با هم شراب ناب نوشیدیم 

در کنار آتش زرتشت 

گات ها و یشت ها را 

               با نوایی دلنشین 

                   خواندیم و چرخیدیم 

پای کوبان 

      با اهورایی نوایت 

                               تا حریمِ رودکی 

                                               رفتیم 

تن به آب پاک جوی مولیان 

                              شستیم 

چست و چابک 

خانه ی خیام را 

       در کوچه های سبز نیشابور 

                                               کاویدیم 

از سبوهایش شراب شعر 

نوشیدیم 

مست و مدهوش و سبکپا 

تا سحر در خانه ی حافظ 

                             غزل خواندیم 

محو در موسیقی و شعر و شکوهِ میهنم

                               تا کهکشان راندیم 

****

من خدا را 

در فراز و اوج آوازت 

                          صدا کردم.

سیلوانا سلمانپور-اسفند ۱۳۷۳