در این یک‌سال چه گذشت؟

تشویش مکن راه مگو پر خم و پیچ است

    کاین جاده پیکار همش در خم و پیچ است

بر جاده هموار دویدن هنرش چیست؟

     مردانه دویدن، هنرش در خم و پیچ است

فاطمه قاسمی: یک‌سال گذشت. مردم شهر اوز هیچ‌گاه تاریخ ۱۰ مهرماه ۹۸ را از یاد نخواهند برد. تاریخی سرنوشت ساز که به نقطه عطفی برای تولدی دوباره تبدیل شد. پس از ۷۰ سال انتظار و پیگیری‌های مکرر طیف‌ها و اقشار مختلف مردمی و مسئولین، بالاخره آن خبر مسرت بخش به گوش رسید. بیم‌ها و امیدها سپری و اوز شهرستان شد ( ارتقایی که نتیجه همدلی همه جانبه بود و نه تلاش فرد یا گروهی خاص)

ارتقایی که مردم صرفا به دنبال تغییر اسمی(بخش به شهرستان) نبوده بلکه خواستار تغییرات ملموس و محسوس چه در زندگی شخصی و چه در شهرستان بوده و هستند .

….. حال یکسال  گذشت ……

شاید هنوز برای پاسخ به برخی سوالات و ارائه کارنامه و دستاوردهای یک ساله زود باشد ولی حداقل می‌توان به مرور رویدادهاو رویکردها و نتایج عملکردها پرداخت. و شور و شعف مردمی که اکنون بی صبرانه منتظر تغییر و تحولات دربخش‌های مختلف جامعه شهری  هستند. حقی که ارتقای سیاسی با خودبه ارمغان می آورد و  باید به مردم بپردازد . چقدر سهم خود را از ارتقا گرفتیم ؟ چه اندازه از توسعه بهرمند شدیم؟

و مهم‌تر آن که برای رسیدن به آرمان‌های شهری چه گام هایی برداشتیم؟ اولویت بندی اهداف و نیازهای شهر، در کنار تصمیمات عقلایی و خردمندانه مسئولین، همچنین در کنار ارتقای سیاسی، ارتقای اخلاق و شعور اجتماعی و سیاسی و افزایش آگاهی عمومی و مشارکت جمعی، اتحاد وهمدلی در راستای هم افزایی و همگرایی بدور از حسادت‎ها و منیت‌ها، رفع تبعیض وبی عدالتی، گسترش حقوق شهروندی و فعالیتهای مدنی، استفاده بهینه از  ظرفیت ها و پتانسیل های اقتصادی و انسانی و رشد سرمایه گذاری، نظارت مقتدرانه بر عملکردمدیران ادارات، تخصیص بودجه  برای شهرستان، که می‌تواند درزمره مهمترین‎ها قرار گیرد.

بی گمان در این یک سال شاهد مسائلی بوده ایم که اگر در ترازو و میزان قضاوت قرار دهیم در کنارموارد مثبت و تاثیر گذار  که با پیگیری به نتیجه رسیده است، به برخی‌ هم  نمی‎توان نمره قابل قبولی  داد. اگر چه باید اذعان داشت و این واقعیت را در نظر گرفت که پاره ای موارد متاثر از وضعیت وسیاست‌های کلان کشور است و خواسته ها باید واقع بینانه و انتظارات با درک از این مسائل  باشد ( شوربختانه ارتقا سیاسی ما همزمان ومصادف شد با شیوع بیماری کرونا در جهان و تحریم های فلج کننده ورکود اقتصادی و…خبر مسرت بخشی که شاید اگر  در موقعیت مناسبتری صورت می پذیرفت با  ثمرات شیرین تری همراه بود.)و برخی نیز  نشات گرفته از واقعیت های موجود جامعه که به صورت اپیدمی کل کشور را احاطه نموده و فرا گرفته از جمله : فشاراقتصادی کمر شکن ، بیکاری، زمین خواری و ……و البته مسائلی که بازگو نمودن آن  بدور از تبعات و هزینه  نخواهد بود…..

با این حال فراموش نکنیم که “توسعه و پیشرفت از بالا ( مقتدرانه)نیست بلکه از پایین (مردم سالارانه) حاصل می‌شود.” بنابراین نگارنده تاکید مکرری بر مطالبه گرایی مردمی دارد. آنجایی که مسئولین مردم را منفعل و بی تفاوت بدانند، امور را هم از سر رفع تکلیف و نامطلوب می گذرانند. همچنین در این مسیر پر فراز و نشیب باید دست‌بوس و قدردان نیکوکاران و خیرین شهر باشیم که گرچه برخی از آنان از دیار خود  به دور هستند اما بزرگترین حامی و پشتوانه شهر خویش به خصوص پس از ارتقا در همه زمینه ها  بوده و هستند و به راستی اگر از وجود آنان بی بهره بودیم وضعیت ما چگونه بود؟ این بزرگان را ارج می نهیم و همت آنان را سپاس می داریم و اجرشان را به یزدان  می سپاریم..

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

و سرمایه های متخصص بومی (بومی های لایق، شایسته و توانمند ) که مخلصانه کوشش می‌کنند از جمله نخستین  بخشدار مرکزی  بومی، جوان خوش فکر و خوشنام، که امید است این رویه ادامه داشته و در آینده ای نه چندان دورشاهد حضور بومی‌های دلسوز  در عرصه های مختلف سیاسی و نهاد تصمیم گیری باشیم. قطعا هستند کسانی که عاشقانه و مخلصانه وصادقانه  دل در گرو آبادانی  و پیشرفت شهر دارند، افرادی که گاها از دو جبهه (فرادستان و فرو دستان ) در تنگنای بی عدالتی و بی انصافی و  بی مهری  قرار می‌گیرند که عطای بودن وخدمت را به لقایش می بخشند ..

هر چند  هنوز راه درازی مانده تا مقصد و رسیدن به قله آمال….. اماهیچ راهی نیست کان را نیست پایان …

*ادارات (مهمی)که همچنان باید پیگیر بود تا مستقر شوند و مردم را از رفتن به سایر شهرها بی نیاز سازند…

*انتصاب مدیران لایق و شایسته و قوی  ( چه بومی چه غیر بومی)

*جوان‌هایی که برای مسکن و اشتغال بیم و دغدغه این نداشته باشند …..

*استفاده بهینه از ظرفیت های انسانی و مادی شهر

*تامین زیر ساخت‌های منطقه‎ای ( به خصوص در مسئله آب ) که باید اصلاح شوند ……

*زمینه سازی در صنعت  و سرمایه گذاری و ایجاد و تاسیس کارخانه‌های تولیدی  که باید نگاهی  رو به جلو به آن داشت….

*توجه ویژه به امور بانوان ( متاسفانه در بسیاری موارد قربانی جامعه مرد سالار و زن ستیزبوده و هستند )که همیشه مظلوم مانده و به صورت نمادین  و سنبلیسم از این قشر استفاده می‎شود و نه درتصمیم گیری‌هایی که حتی به خود آنان مرتبط است ..

*رشد و ایجاد رسانه های منتقد و مستقل و غیر وابسته که همگام با مردم پیگیر مسائل و کاستی‌های شهر(و نقد عملکردها)  و نه  اینکه صرفا  تریبون نهادهای دولتی و ادارات  باشند.

*اصلاح برخی رفتارهای ضد ارزشی که بمرور به  فرهنگ مبدل شده نظیر: ریا ، تملق و چاپلوسی در راستای حصول  منفعت های شخصی که منجر به قهقرا رفتن اخلاق حاکم  و غالب بر جامعه می‌شود..

( در این راستا سیاست ورزی اگر همراه با صداقت و اخلاقیات نباشد به افزایش مدعیان دروغین خدمت و شیفتگان قدرت می انجامد و در صورت ادامه این روند جامعه شهری با انحطاط اخلاقی روبرو می‌شود .)

و البته رسیدن بر این باور مهم که رفتارهای افراد  همسو و هم جهت منافع جمعی و جامعه باشد بالطبع

اصلاح ناهنجاریهای اخلاقی و فردی پیش زمینه ای برای توسعه و رشد یک جامعه مترقی خواهد بود.

*بسترهای لازم برای تاسیس و توسعه تشکل های فرهنگی و سیاسی و اجتماعی به منظور گسترش مشارکت عمومی درتمام زمینه ها فراهم گردد….

*مبارزه با ناهنجاریهای اجتماعی از جمله در بحث موادمخدر و اعتیاد ….

*گسترش و ر شد بهداشت عمومی و آموزش…..

* توسعه اقتصادی پایدار …..

*و توسعه همه جانبه و متوازن برای زندگی بهتر و مطلوب

بی گمان تحقق و رسیدن به این اهداف، تدوین و اتخاذ سیاست‌هایی خردمندانه و هوشمندانه و سکانداری قوی، با اراده و متواضع و پاسخگو  می‌طلبد و قافله سالاری که متعلق و پدر همه اقشار باشد و مردمی که هستند برآن عهد که بستند تا  همراه شوند  با  قافله وقافله سالار این جاده پر پیچ و خم …..

آری مردانه دویدن هنرش در خم و پیچ است.