مسئول مرگ عزیزانمان نباشیم

هادی صدیقی: مدتی است بیماری مرگبار و فراگیر کرونا سراسر جهان را درگیر خود کرده است و افراد زیادی را به کام مرگ کشانده و افراد زیادتری را بستری و نیازمند درمان کرده است. تجربۀ جهانی برای برون رفت از این بلای همه گیر که بسیار مسری و فراگیر است و هنوز نه واکسنی دارد و نه درمانی، نشان داده است تنها راه چاره در خانه ماندن و قطع زنجیرۀ بیماری است.

برای قطع زنجیرۀ بیماری تنها کاری که بایستی تک تک ما انجام دهیم، خانه نشینی و به حداقل رساندن حضورمان در اجتماع و عدم معاشرت حضوری با دیگران حتی نزدیک‌ترین کسان‌مان است. کاری که شاید مشکل باشد ولی غیرممکن نیست. سال‌ها با دیگران رفت و آمد داشته‌ایم و پس از رفع این بیماری نیز سال‌ها فرصت رفت و آمد و گردش و تفریح خواهیم داشت ولیکن اگر به این موضوع توجه نکنیم؛ یا خود با مرگ روبرو خواهیم شد یا شاهد مرگ غریبانۀ نزدیکترین و عزیزترین افراد زندگی‌مان خواهیم بود. جایی که پای مرگ و زندگی در میان است، فکر نکنم نیاز و ضرورتی باشد که بخواهیم به گزینۀ دیگری فکر کنیم. این بیماری عملاً راه دیگری برای ما نگذاشته است. پس یا باید برای مدتی در خانه بنشینیم و جان خود و عزیزان‌مان را نجات دهیم یا این‌که در موسم بهار از خانه بیرون رفته و با خود مرگ برای آنهایی‌که دوستشان داریم به ارمغان بیاوریم.

خوشبختانه تا به امروز در شهر ما اَوَز موردی از این بیماری دیده نشده است ولیکن رفتار پرخطر بسیاری از مردم مرا وحشت‌زده کرده است. با این‌که عقلای شهر و مسئولین تمام انرژی و نیروی خود را در حفظ سلامت مردم بسیج کرده‌اند و مردم با تعطیلی مغازه و کسب و کار خود در حفظ سلامت همدیگر کوشش می‌کنند، از سوی دیگر شاهد فیلم و عکس‌های بسیاری از مردم در فضای مجازی هستیم که با تجمع در مکان‌های تفریحی بیرون شهر حتی آنها که بصورت محدود و در جمع‌های چندنفره به گردش و تفریح رفته‌اند، تمام تلاش‌ها را برای مقابله با این بیماری نقش بر آب می‌کنند. فیلم‌هایی که از ترافیک ورودی شهر در هنگام غروب دیده می‌شود از ترسناک‌ترین صحنه‌هایی است که در تمام عمرم می‌توانستم ببینم. جمعیتی که هرکدامشان سفیران مرگ هستند. انگار هرکدام بر روی مرگ آغوش گشوده‌اند و با شوق به استقبال آن می‌روند. هر فردی حتی کسی که هنوز هیچ ردپایی از بیماری در او دیده نمی‌شود، می‌تواند ناقل این بیماری و آلوده کردن شهر باشد.

تا چند روز پیش در شهرهای همجوار نیز خبری از این بیماری مهلک نبود ولیکن می‌بینیم در این شهرها نیز بیماری در حال شیوع و گسترش است. پای این بیماری چه بخواهیم چه نخواهیم دیر یا زود به شهر دوست‌داشتنی ما نیز باز خواهد شد. پس با نشستن در خانه می‌توانیم مسئول مرگ خود یا عزیزانمان نباشیم، در غیراین صورت تمام کسانی‌که این هشدارها را نادیده می‌گیرند، در مرگ دوستان و عزیزان‌مان مقصر خواهند بود. بیایید همه با هم در قطع زنجیرۀ بیماری همکاری کنیم و با ماندن در خانه مسئول مرگ دیگران نباشیم!

پی نوشت: عکس تزئینی و مربوط به نوروز سال ۱۳۹۸ است.