(خاطره ای ماندگار در بحران..)

✍به قلم : امیررضارضایی عضو ستاد مرکزی، مردمی مبارزه با بیماری کرونا شهر اوز..

 گفته بودنش که کشور در خطر…

سرزمین ایرانم شده در بحران..

گفتنش که سال درد و مرض یادته مادر؟

سال قحطی و مرض یادته مادر؟

سالی که هیچ نبود برای درمان..

سالی که همه افتادند از مرض..

مادر ،بگو از سال ، از سال دردو مرض..

الان شده ایرانم در خطر..

شهر اوز نیز پرخطر، 

مادرم ،هیچ دوا نیست در بازار..

؛  ای مادرم :تو کوه تجربه، کوه ایثار..

چه کنیم مادر؟

 ، تجربه نداریم مادر..

دستان دخترانت شده اند به کار…

چه کنیم مادرجان؟

مادر سر بالا کرد..

قدرت نگاهش رفت به آن سالها..

زنده کرد یاد آن سالها…

 از سالهای درد و رنج…

درد آن روزگار قحطی..

.آه از نهادش برخواست مادر..

صدا زد جگرگوشه اش را نالان: ننه جون چه کنم برای شهروم؟

(ننه جوون شهروم نجات هاتی..)

(ننه جون چه بکنام  اوسی شهروم)؟ 

(اوسی تموم مردم شهروم….)

گفتمش:

ماسک نیست مادرجان..

توی بازار دوای درد شهر نیست مادر..

خواهران در خانه ، پای دوخت مانده اند تاشب..

خواهران در خیاط خانه..

پشت چرخ نشستند برای شهر..

ننه جان پارچه نیست در بازار..

چه کنیم مادرجان؟

مادر آن جگرسوخته.. 

مادر آن داغ نوه در سینه…

سوخته از داغ پرکشیدنش..

زخم سوخته اش تازه بود مادر..

روزگار دوران درد و مرض زنده شد بر جانش ….

.یاد ایام سختی و قحطی..

خطر بر جانش افتاد مادر…

به ناگاه استوار و محکم 

به ناگاه چون دوران جوانی..

صدا زد فرزند داغدیده: 

بلند شو ننه… بلند شو تکه ای بیار پارچه…

برو بیار ننه..

..ننه جون، هنوز دستوم به کاره ..

(هنوز چشوم ؛ دید  اشباره…)

پارچه بیار ننه جوون که شهروم، توی خطر مرگه ننه جوون..

اگر پارچه ،(تو نیسته) ننه جون

(کفن ما آماده ننه جون..)

اگر پارچه ( تو نیسته  ننه)

(کفنوم آماده، ننه جون..)

——–‘—‘–‐———

اشک ریختم با شنیدن حکایتش ..

اشکی افتخار بر این شهرم … حکایتها صف کشیده اند برای فردا… فردای روایت این حالات..

—————————-

خداوندا :

ای که  رحمان و رحیم بودنت بر همه  عالم پیدا..

صدای مادران شهرمان را می شنوی که برای سالم ماندن بندگانت چگونه کفن خویش را هدیه می فرستند؟

تو را به حرمت رحیم بودنت ، رحم کن بر ایرانم 

رحم کن بر دیارم

(تقدیم به مادر دلسوز شهر و خاطره ساز ماندگار ؛ شاه جهان زارع  ، مادر خاندان جام گوهری)