۴ سال پس از ارتقای اوز به شهرستان کجا ایستاده ایم؟

ابراهیم احمدی: چند روز دیگر به ۱۰ مهر؛ سالگرد ارتقای اوز به شهرستان نمانده است و پس ازآن وارد پنجمین سال پس از ارتقا می شویم. ارتقا آرزوی دیرینه مردم بود که در ۱۰ مهر ۱۳۹۸ به تصویب هیئت دولت دوازدهم رسید. در نگاه اول این ارتقا از بعد روانی و هیجانی برای مردم لذت بخش بود و حضور هزاران نفر از اقصی نقاط جهان در جشن ارتقا، گویای استقبال همگانی از این اتفاق میمون پس از سال ها انتظار بود اما تداوم این شیرینی به دیدن آثار ملموس ارتقا و رفاه بیشتردر زندگی شهروندان بستگی دارد.

پس از گذر از روزها و ماه‌های اولیه پس از ارتقا و استقرار برخی مسئولین به ویژه فرماندار، شاهد ارتقا و استقرار ادارات در شهرستان با همکاری مردم به ویژه کمیته مالی بودیم که از اتفاقات قابل تقدیر است و آمار ارائه شده حاکی از ارتقا یا استقرار حدود ۳۰ اداره در شهرستان دارد. گرچه همچنان کمبود برخی ادارات و نهادهای خدمات رسان مشهود است و در سال های اخیر نیز کمتر شاهد استقرار آنان بودیم. یک سال از فراخوان ثبت نام متقاضیان پلیس۱۰+ اوز برای اوز می گذرد اما هنوز مسئول مربوطه معرفی نشده و شروع به کار نکرده است. اداره ثبت اسناد و املاک علیرغم پیگیری های متعدد فرماندار و سایر مسئولین محلی و شخص استاندار همچنان به نتیجه قطعی نرسیده است، پزشکی قانونی، شعبه بیمه تامین اجتماعی، اداره کار و مراکزی مانند معاینه فنی که مربوط به بخش خصوصی است نیز در این زمره هستند.

در مقوله اعتبارات دولتی نیز شاهد تخصیص اعتبارات سالیانه از محل های اختصاصی پس از ارتقا بودیم و آخرین مبلغ اعلام شده حدود ۸۰ میلیارد تومان اعتبار برای سال ۱۴۰۲ بود که امیدواریم با پیگیری مسئولین درصد زیادی از آن جذب گردد و بتواند به تامین زیر ساخت ها کمک کند.

اما همه انتظارات پس از ارتقا به استقرار ادارات و تامین اعتبارات دولتی محدود نخواهد شد. به نظر می رسد آن چه از آن غافل شده‌ایم طراحی چشم انداز و برنامه مدون چند ساله برای شهرستان از یک سو است و انسجام در تحقق برنامه ها از سوی دیگر است.

شهر اوز از نظر پیشرفت اقتصادی و رونق کسب و کار حرفی برای گفتن ندارد اما در این ۴ سال اقدام چشمگیری در این زمینه نشده است. گرچه در بعد فرهنگی حرف‎هایی برای گفتن داریم ( که بعضا در این زمینه خودزنی می کنیم) اما بارها گفته شده اوز در صنعت، کشاورزی و حتی خدمات قوی نبوده ولی در بعد آموزشی دارای ۳ دانشگاه و مدرسه عالی احمدیه هستیم. آثار این دانشگاه ها در پیشرفت شهر چندان ملموس نیست و بعضا در برخی از دانشگاه با افت کیفی آموزش و کمبود  دانشجو هم مواجه هستیم و همچنان برای ارتقای آن‌ها یا دایر شدن رشته ها تقاضای کمک مردمی داریم و یکی از مصادیق آن منوط شدن استقرار رشته صنایع غذایی در دانشکده بهداشت به این کمک هاست.

اوز در مقوله بهداشت و درمان نیز از شهرهای سرآمد منطقه در گذشته نه چندان دور بوده است اما اکنون نسبت به شهرهای همجوار عقب هستیم. بیمارستان امیدوار که تنها داشته ما از نظر درمانی در شرایط کنونی است، پس از زلزله آسیب دیده است و گرچه قول کمک‌های دولتی و مردمی برای بازسازی داده شده است، هنوز روند فعالیت گذشته را ندارد. بیمارستان راهپیما نیز هنوز مجوز قطعی و کاربری آن قطعی نشده است. از نظر تجهیزات پزشکی و دستگاه هایی مانند سی تی اسکن( که البته دستگاه بدون متخصص و بخش مربوطه شاید کارآیی زیادی نداشته باشد) اولویت اختصاص نخست را در منطقه به بیرم داده اند.

در مقوله نیروی انسانی واجد شرایط برای استخدام در ادارات و مدیریت ها نیز همچنان با مشکل مواجه هستیم و بخش اعظم استخدام ها به نیروهای غیر بومی اختصاص می یابد که مشکلات خاص خود از جمله کمبود مسکن، تقاضا برای انتقال پس از استخدام و…دارند.

نه قصد بیان همه مشکلات را دارم، و نه همه آن ها در این مطلب می گنجد و موارد بالا بخشی از آن هاست. یکی از ویژگی‌های توسعه متوازن بودن آن است و برای رسیدن به توسعه متوازن شهرستان و شهر اوز راهی جز طراحی چشم انداز و برنامه جامع بلندمدت و میان‌مدت، پرهیز از اقدامات جزیره‌ای، تعهد به برنامه‌ها، تقسیم کار با رعایت انسجام برای پیگیری، پایبندی به کار گروهی و خودداری افراد از تلاش‌هایی است که بعضا در راستای دیده شدن انجام می‌گردد.