عبدالحمید نامور؛ معتمدی که دغدغه‌اش خدمت به جامعه بود

ابراهیم احمدی/ پیام اوز: شامگاه یکشنبه هفتم بهمن‌ماه خبر رسید خواجه عبدالحمید نامور در بیمارستان امام رضا (ع) لار به دیار باقی شتافت. خبر ناراحت‌کننده بود؛ زیرا شادروان نامور یکی از ستون‌های خدمت به جامعه بود و علی‌رغم کهولت سن،تا آخرین لحظات زندگی دغدغه‌اش خدمت و توسعۀ متوازن شهر و منطقه بود.شیخ محمدصالح انصاری، مدیر مجتمع دینی فرهنگی امام شافعی،نیز در مراسم تدفین وی که ۸ بهمن برگزار شد، وی را مصداق خادم خلق خدا دانست و گفت: «عبدالحمید نامور یک عمر درخدمت جامعه بود.»

 نگارنده، با ایشان در هیئت‌امنای بیمارستان امیدوار و دانشکدۀ بهداشت اوز همکار بوده و این موضوع را به‌عینه دیده است. گرچه در سال‌های پایانی عمرش به علت مشکلات جسمی قادر به حضور دربرخی جلسات نبود، اما از هوشیاری کامل برخوردار بود و موضوعات را شخصاًپیگیری می‌کرد. برخی از جلسات را در منزل ایشان برگزار می‌کردیم اما برای جلساتی که در بیمارستان، دانشکده یا مرکز شهرستان برگزار می‌شد، قبل و بعد از آن، موضوع را با جدیت پیگیری می‌کرد.

وحدت درونی نیز از دیگر دغدغه‌های اوبود، گرچه این موضوع به‌خوبی محقق نشد اماقبل از برگزاری شورای پنجم، از منتخبین این شورا و جمعی از معتمدین، در منزل خویش دعوت کرد تا شاید بتواند دراین راستا کمکی کرده باشد، اما به نظر می‌رسید اختلافات عمیق‌ترازآناست که با این‌گونه جلسات برطرف شود.

شادروان نامور، امور فرهنگی را نیز به‌خوبی پیگیری می‌کرد. قبل از انتشار پیام اوز تماس می‌گرفت و تاریخ انتشار نشریه را جویا می‌شد. وقتی نشریه را برایشان می‌بردم تیترها و صفحات را به‌دقت مطالعه می‌کرد و به علت مشکلات بینایی در پایان عمر، از نزدیکان می‌خواست مطالب را برایش بخوانند.

عبدالحمید نامور فرزند خواجه محمدرفیع نامور در سال ۱۳۰۰ در اوز متولد شده است. از همان ابتدا در خانواده‌ای نشو و نما کرد که رسیدگی به امور آبادی و فعالیت‌های اجتماعی، سنت خانوادگی خواجه‌های اوز بود. عموزادگانش بارها کلانتر اوز بودند و چندی نگذشت که پدرش هم کلانتر اوز شد.

نوجوانی و بخشی از جوانی‌اش‌ در قلعۀ اوز گذشت؛ چراکهخانواده‌اش مقیم قلعه بودند و رسم بود کلانتر با خانواده در قلعه مستقر می‌شد. حتی برادرش آقای محمود نامور، زادۀ قلعۀ اوز است.

بعد از طی کردن دوران دبستان، راهی دوبی شد. ابتدا حسابدار شرکت تجاری بزرگی شد و مدتی نگذشت که خود به تجارت پرداخت. در بیست‌وپنج‌سالگی یکی از بازرگانان عمدۀ دوبی شده بود.

بعداً به ایران بازگشت و راهی تهران شد و در شمیران مغازه داشت و تا سال ۱۳۴۲ در آنجا بود.سپس در سازمان عمران جنوب وابسته به شیرو خورشید در بندرلنگه و بوشهر خدمت کرد و در سال ۱۳۵۰ به تهران منتقل شد، و درست از همان زمانی که زایشگاه شیرو خورشید اوز در سال ۱۳۵۳ قرار بود افتتاح شود به اوز منتقل شد و در راه‌اندازی و گشایش اولین واحد درمانی بزرگ اوز همکاری کردوبسیاری از کارها از حسابداری تا استخدام و انبارداری و خرید و…را انجام می‌داد.

عبدالحمید نامورهرچند که دور از اوز بود، ولی هیچ‌گاه دل از اوز جدا نکرد و در هر فرصتی که دست می‌داد برای زادگاهش خدمت می‌کرد. وی که اولین بار در سال ۱۳۲۰ از اوز رفته بود، بعد از ۳۳ سال به اوز برگشت و از همان ابتدا در کارهای اجتماعی و شهری به‌طور گسترده فعالیت کرد و به‌سرعت در همۀامور شهری شرکت کرد و در زمرۀ معتمدین قرار گرفت.

در اولین دورۀانتخابات انجمن‌های شهری -که در سال ۱۳۵۴ برگزار شد-به‌عنوان عضو انجمن شهر اوز انتخاب شد. مدت‌ها خبرنگارجراید تهران بود و از اوز خبر ارسال می‌کرد.از همان زمان تا پایان عمر، عبدالحمید نامور ریش‌سفید اوز بود. کارهایی که او در آن مشارکت داشته، بسیار زیاد است که از جملۀ آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: تأسیس کتابخانۀ اوز، راه‌اندازی بیمارستان اوز، ساخت جادۀ بلوک، تعمیرات مساجد اوز، مشارکت در تأسیس دانشگاه پیام نور اوز، مشارکت در تأسیس مدارس دینی اوز، مشارکت در ورزش اوز، مشارکت در خانۀ انصاف اوز، مشارکت در امور زکات و خیرات، حل و فصل بسیاری از دعاوی بین افراد، عضویت در هیئت‌امنای بیمارستان از سال ۵۷ تا پایان عمر، عضویت در هیئت‌امناهای مدارس علوم دینی احمدیه و امام شافعی، عضویت در هیئت‌امنای دانشگاه پیام نور، عضویت در هیئت‌امنای دانشکدۀ بهداشت اوز، عضویت در هیئت‌امنای تربیت‌بدنی و … .

او درهیئت‌امناهای ادارات و گروه‌های مختلف، فعالانه حضور می‌یافت و با ارتباط وسیعی که داشت، توانست نظر بسیاری از خیرین دوبی و دیگر مناطق را به کارهای عمرانی اوز جلب کند.

بارها با هیئت‌های مختلف برای کارهای عمرانی و توسعه‌ای اوز، به شیراز، تهران، دوبی و دیگر جاها رفته، با مسئولین ملاقات کرده و تقاضای‌های اوز را مطرح کرده است.

شادروان خود تاریخچۀ خیر در اوز بود. بیشتر مواردی که خیرین در اوز انجام داده‌اند، به نحوی از طریق ایشان بوده است. 

او عمرش را در خدمت مردم گذراند و خود از این کار راضی بود.دلی جوان داشت و سرشار از امید بود وتا همین اواخر بارها می‌گفت که مثل یک مرد ۳۲ ساله سرزنده است.

شادروان نامورنمونه‌ای از کار مخلصانه بود وهیچ‌گاه از هیچ کاری جز دعای خیر اندوخته‌ای برای خویش فراهم نکرد. او در حقیقت نه‌تنها تاریخچۀنیکوکاری و خیر بود، بلکه ستونی برای خدمت به جامعه بود. شاید بعدها کمبودش را بیشتر احساس کنیم.

راهش مستدام و پُررهرو باد.