تولد و مرگ‌ شورا…

امیررضارضایی: آن‌گاه که یک کشور و هزاران مسئول، مهربان می شوند در روزهای منتهی به نماد یک جمهوریت…
آن‌گاه که جمهوریت به نام مردم و به‌خاطر همین مردم، صحنه توهین و تهمت و تخریب شده و وارد ادبیات سیاسی و فرهنگ یک کشورمی کنند، که گویی خود نه مسئول بوده اند و نه در این کشور زیسته اند، غافلند از این‌که در حال کاشت چه بدمحصولی به نام بی اعتمادی گسترده در بین آحاد همان مردمند…
بی شک نگاه خسته یک جامعه از نابسامانی‌ها، دیگر توان جنگ و جدل‌های سیاسی داخلی را ندارد..
پس ناگزیر خود را به سمت گستره یک شهر در این کشور، رها می کنیم تا شاید رسیدن به جمهوریت و تمرین برای درک آن، بتوان دگر بار با گذر از انتخابات محلی و شورایی شروع کنیم ..
آن‌هم با اثر انگشتان خود، رویدادی را رقم بزنیم تا تولدی شکل بگیرد به نام: شورا..
تولد شورا: پایان شعارهای انفرادی در مدت زمان تبلیغ کاندیداها وبرای جمع کردن آراست..
تولد شورا، مرگ تک روی در شعار است.
تولد شورا، ابطالی بر تمام وعده هایی است که نادانسته و ناآگاهانه از فلسفه وجودی شورا، در بوق و کرنا می رود و یا آگاهانه، ابزار فریب یک مردم می شود…
و تولد شورا، مرگ وابستگی ها به جناح‌ها، گروها و انجمن‌های تک محور و منحصرگرایانه است.
شروع زندگی شورا، شروع تجمیع افکار و طرح و اهدافی مشترک و منتخب، برای یک هدف‌‌، که همان اعتلای یک‌ محیط اجتماعی در همه ابعاد آن ‌وپایبندی به تصمیمات بر اساس خردجمعی و کار گروهی و پشتیبانی برای آن اهداف است…
و چه زیباست این تولد، اگر ماندگار گردد که رمز ماندگاری آن درک فلسفه شکل گیری شورا، تعهد به میز شورا و اتحاد با تمام اختلافات سلیقه است…
که همانا وجود این ماندگاری، به یقین جامعه ای را به سمت انسجام می کشاند،..انسجامی که حتی کاستی‌های مادی را پوشش می دهد، زیرا پشتوانه ای از تمام اقشار جامعه، در پشت طرح‌های خود دارد..
ولی هیهات بر آن روزی که مرگ آن فرا رسد..
مرگ شورا، از آن روزهای تحمل ناپذیری صاحبانش نسبت به همدیگر شروع می شود..
همانهایی که در قاب یک تصویر و در روز تولدش در کنار همدیگر بودند،..
مرگ شورا، از آن آغازین روزهای اختلاف و نه اختلاف سلیقه ای، که این اختلاف نعمت است برای حرکتی رو به جلو، بلکه از اختلافی تنش زا، که به سکرات مرگ می رسانند ،یک شورای زنده را…
همان تنشهایی که نقطه ضعفی بزرگ به سبب آموزش ندیدن نسلها در کار تیمی، بیماری بزرگ شوراها در طول دوران شوراها بوده و مانده است…
مرگ شورا، از عدم پایبندگی به آرای جمعی و شورایی، برآمده از عدم آموزش کارگروهی و خرد جمعی است که به نفس‌های آخر می رسد.
مرگ شورا: از همان دخالتهای بیرونی است که سبب ساز بی اعتمادی در بین اعضایش می شود..دخالتهایی که استقلال شورا را نشانه گرفته تا آتش اختلاف را شعله ور کنند..
و به مرگ می رسد،..
و به خموشی می رود آن چراغ شورا…
آن شورایی که دیگر قدرت تحمل پذیری برای نشستن در کنار میز آن وجود ندارد و صحنه جدال‌هایی می شود که میز شورا می شود تابوت کشتار حرمت‌ها.
حال چه کوتاه زمانی که از تولدش بگذرد و یا دیر زمانی تا اتمام مهلت پایانش، نمانده باشد…
مرگ، خاموشی است ولی مرگ شورا، فوران یک تنش است…
و ماندن در اختلاف و تنش، مرگی‌است روشن و آشکار، اگر چه بر سرپا باشد و بی شک این بر جای ماندن، همان شورای فرمایشی و بی خاصیت از یک شوراست تا فقط نمایشگر قاب تصاویر باشد..
و این اختلاف مهلک، به تدریج به درون لایه های مختلف اجتماعی رسوخ می کند تا وحدت یک جامعه را خدشه دار کند..