قلم‌ها نمی‌میرند…/ تقدیم به فعال مدنی شهر؛ مصطفی ملتفت..

مصطفی ملتفت یکی از جوانان تحصیلکرده و از فعالین اجتماعی، مقاله ای با عنوان«مرگ قلم نزدیک است…» برای چاپ در نشریه پیام اوز ارسال کرده بودند که در پایگاه اوز امروز باز نشر شد. آقای امیررضا رضایی دیدگاه خود را در باره این مقاله ارسال کرده است که با هم می خوانیم:  

امیررضارضایی( اوزی):  گاهی نوشته ها‌ چنان سوزناکند که به هر سوی می نگری تا بلکه کلماتی را بیابی برای تسلای دل خویش ، درمانده می شوی ..

زیرا که کلمات، به تنهایی معجزه ای ندارند تا آنکه با حرکت همراه شود…

حرکتی تحولی، نخست در درون خویش  و سپس بتواند جامعه ای را به سمت  تحولی توسعه طلبانه و همه جانبه سوق دهد  و آنگاه است که به  امید کلماتی همچون دلنوشته شما، ماهایی از اراده برای گشودن دریچه های تحول خواهی شکل می گیرد که از درون آن؛  می توان به جامعه ای خسته ،سلامی برای آغاز یک حرکت نوین داد…

 سلام‌  بر شما کنشگر اجتماعی شهر و تعظیم به اندیشه و  نگرانی‌های به‌حق شما، در قبال مردم این شهر…. 

صدای نگران شما  در مقاله ( مرگ قلم نزدیک است ..)و دلشکستگی صاحب قلمانی که مثال زدید…شنیدیم…

صدای نگران دلسوزانی که قلم زدند تا ریسمانی به‌دست متولیان شهر دهند ولی بازماندگان  اندیشه های انحصار طلبان خشک مسلک، اجازه تفکر  به متولیان این شهر را ندادند، اجازه گفتمان برای حل مسائل را ندادند و

چنان می تازند و می درند و به انگهای سخیف سیاسی و جناحی، انگ شهرستیزی و جلوگیری از مسیرهای توسعه شهری، با پرخاشگری‌های  سلسله وار بر صاحب‌نظران و صاحب قلمان جوان و یا خبرگانی صاحب نام، می تازند که  جز بوسیدن قلم و به کناره ای نشستن و چاره‎ای جز به پستو رفتن  دلسوزان و به کنجی نشستن و در حسرت فرصت سوزی ها، روزگار را سپری کردن،  دیگر دلیلی یافت نمی شود برای ماندن،

 به همانگونه که زیبا، بیان فرمودید…

ولی مگر قلم را می توان کشت، نابود و محو کرد، اگر با قدم همراه شود؟

کدام قلم در ادوار گذشته تاریخ این مملکت، به مرگ رسید ‌تا آن‌که عامل حرکت قدم‌هایی شدند؟ هرچند سالیانی دراز، از مرگ صاحبان قلمش، گذشته بود…

شما کنشگر مدنی شهر را دعوت به (قدم )می کنم…

زیرا قلمی که با قدم در آمیخته نشود، مرگش را باید باور کرد…ولی بدانید آن قلم شما و یادگارفردها، سلمانپورها، نوشادی ها، هنری ها، پارساها، شیخ فقیهی‌ها، سید محمدهاشمی‌ها، فایزه ها،  فرهاد ابراهیم پور و و و….. و همه آنانی که قلم زدند و می زنند، نباید به غلاف رود، بلکه باید حرکت کند…

 اگرقلم را با قدم‌درنیامیزید و اگر درجنبشی تحول خواه و در اتحادی یک پارچه قرار نگیرید ، از جامعه چه انتظار است ؟

آیا وقت آن نرسیده که پرچمدار تحول خواهی باشید و باشند؟.

تحولی که مدتهاست جرقه آن را در بدنه این شهر می بینم…

نگاهی به اطراف این شهر بیاندازید..

. ببینید 

 از مشاورین جوان فرماندار..

از بخشداران جوان و دلسوزش…

از دفتر نماینده مجلس و مسوولین جوانش…

آیا این‌ها پتانسیلی برای تحول‌خواهی، نیست..؟ 

قلم‌های شما کنشگران جامعه را ،

به سمت حرکت دعوت می کنم..

 با هرنگاه، هر جناح و هر اندیشه ای جز تخریب، تحقیر، ساختن گردابه‌ای تنشی و هر آنچه اندیشه خودمحوری بر دگرپذیری غلبه کند، دعوت به ورود برای بازو شدن می کنیم…

تا بازوی پرتوانی برای مسوولین خیرخواه باشید..

 تا صداهای تحول خواهی در این شهر را بدون تنش، نهادینه کنید…

زیرا که دموکراسی واقعی، حاصل شنیدن و تحمل است …

و به یقین بدانید که دوران اقدامات گروهی برای میدان به درکردن‌ها گذشته است، اگر ثابت قلم، ثابت قدم و استوار در راه تحول باشید حتی اگر نتیجه اش چند نسل ازشما بگذرد..

پس با افتخار حرکت کنید در راهی که مصلحان جوامع در طول تاریخ، ماندند تا سبب ساز رشد بشریت باشند..

و آنگاه است که خواهید فهمید :

 هرگز قلم نمی میرد…